bir anneler günü yazısı

öncelikle yazma başlamadan şunu belirtmeliyim. amacım asla duygu sömürüsü yapmak, yazıyı okutmak için bunu kullanmak değil.
uzun zamandır kabullenemediğim içimde yaşadığım dillendiremediğim konduramadığım ailemizin içinde yara olan bi durumu paylaşmak istiyorum. sizlerle dertleşmek istiyorum sadece. belki ilerde silerim.
evet yarın anneler günü...şükür ki anneciğim hayatta sağlıklı bir oğlum var. sana binlerce şükür allahım. ama hepimizi sürekli düşündüren bir durum var ki anneciğimin hastalığı. Annem genetik olarak neislden nesile aktarılan kendisine de babasından geçen bir hastalığın pençesinde. Adı ''hungtington''. Adı bile illet bana göre. internet kurdu biri olarak bu hastalığı google yazdığımda başını okuyup sonunu getiremiyorum. yokmuş gibi saymak istiyorum ...ama olmuyor. anneciğim hep benimle gözümün önünde. değişimi her geçen gün daha çok hissediyorum.
peki nasıl bir hastalık bu? öncelikle 35-40 yaşlarında görülmeye bşalıyor. hasta sürekli dalgın derin düşüncelere dalıyor. her geçen yıl kötüleşiyor. bunalıma giriyor. konuşma bozukluğu başlıyor ve sonunda konuşamıyor. yutkunamıyor. yemek yerken sürekli öksürüyor. annem şu anda çorbasını bile susuz içemiyor. beyindeki sinirleri tek tek öldüren bir hastalık. hareketlerini kontrol edemiyor. dengesini sağlayamıyor. annem şu anda yürüyor ama bazen takılabiliyor. elleri sürekli hareket halinde. halisünasyonlar görebiliyor. inatçılık başlıyor....falan filan.
bu hastalığın tedavisi ilacı ameliyatı yok..hastaya kaliteli bi yaşam sunmak ona çok iyi bakmak süreci yavaşlatıyor. annem şimdilik çok şükür yürüyor kendi ihtiyaçlarını karşılayabiliyor. şimdilik sohbet edebiliyoruz. ama ilerleyen zaman bunu da alacak.
bu anneler gününde ben anneme sağlık zindelik vermek isterdim. çocukluğumda her yere koşturan evini çekip çeviren bize güzel pastalar yapan güzeller güzeli annemi iyileştirmek isterdim.
dediğim gibi bu bir duygu sömürüsü değil. kabullenemediğim dillendiremediğim yaklaşık 3 yıldır ailecek bi fiil mücadele ettiğimiz hastalığı sizlerle paylaşmak..
daha fazla yazamıyorum.
anneciğim seni çok seviyorum gücümüz yettiği kadarıyla babam ablam ve kardeşim senin için savaşacağız...