yazıya böyle bi başlıkla başlamak her ne kadar tuhaf olsada hepimizin içindeki o benlik duygusu bencelerimiz bizi biz yapan olgulardan değilmidir.
eren büyürken içmdeki bencelerle bazen ters düşebiliyorum yada gerçekleştiremiyorum.
o kadar çok bağlandı ki bana bazen bunalıyorum. babasıyla vakit geçirmemeye başladı hani vaktini geçirsede ben mutlaka olmalıyım.
sürekli kucağımda yanımda dizimin dibinde ...kollarımı seven bir kedi..
sıkılmak gibi bir hakkım olmadığını biliyorum ama hayatım ve yapılması gereken bir yığın işin arasında eren'in bu yoğuni lgisi beni yoruyor. ayrıca kendi kişiliğinin geliştirme sürecinde bana olan bağlılığı onu etkileyecek diye korkmuyorda değilim.
evde sevecan neşe dolu gülücükler saçan eren gezmelerde sürekli mızırdanan beni yanında isteyen insanlara uzak duran bir kişiliğe bürününce endişeleniyorum ister istemez.
inşallah bunlar geçici bir süreçtir.
günden güne yaptıklarımız gelişiyor işte bikaç tanesi..
- gece bahçesi favori programımız oldu. karekterlerin ismini kendince söylemeye çalışıyor yada bana söylettiriyor.
- yeme sorunumuz alt azılarımızın gelmesi nedeniyle yeniden başladı.
- bezini bağlarken sorun yaşıyoruz bağlatmak istemiyor.
- hergün gezelim istiyor ...ayakkabılarını ve benimde ayakkabılarımı getirip odanın ortasına koyuyor.delirmek içten değil.
- ağlama takliti yapınca yanımda bitiyor seviyor okşuyor beni.
- tam bi kitap hastası resimli olması falan önemli değil. yazılara bile saatlerce bakıyor.
- söylediklerimi anlayıp yapıyor. babanı çağır dediğimde baaa gel diyor. :)
günler birbirinin tekrarı ve daha da yorucu bi şekilde geçip gidiyor..bense yapacak işlerimin üzerime geldiğini hissederek daha da gergin oluyorum.
dün antalyaya gittik. tabiki gidebildiğimiz her yere gittik.
