
her zaman kafamın bi köşesinde eren'i nasıl bi dünyaya terketip gideceğim diye düşünüp duruyordum. özellikle son zamanlarda ard arda gelen vahşet haberleri,ekonomik kriz,küresel ısınma vs..
nasıl bi dünyada yaşayacak miniğim nasıl bi geleceğin temellerini atacak babası ve ben nasıl bi gelecek sunacağız ona. her zaman yanında olamayacağız. fanusa koyup koruyamayacağız.
eskiden tv haberlerine duyarlılığım çok farklı iken şimdi bambaşka. özellikle çocuk haberlerine sanki o miniklere yapılan eziyetlerin acısını bedenimde hissediyorum.
kardeşini öldürüp sandığa saklayan bir abla,anneleriyle öldürülen iki küçük minik,annesinin sevgilisi tarafından para için ölüdürülen 3 yaşındaki yavru.
kimbilir ben bu satırları yazarken ne vahşetler oluyor dünyanını herhangi bi köşesinde.
neler oluyor bize dünyamıza ...nasıl bu kadar acımasız sevgisiz olduk toplumca.
her konuda cesaretliyimdir ama artık cesaretim kalmadı korkuyorum eren'i yaşaşdığımız bu dünyanın herhangi bi köşesinde bırakmaktan yaşamın mücadelesine onu itmekten korkuyorum.
ama bi gün olcak..oda büyüyecek okul derdi iş derdi aşk acısı yaşayacak. biliyorum ki yaşadığı her sıkıntıda acıda benimde içim biraz daha acıyacak kanayacak.
analık böyle bişey sanırsam.
ama her zaman bi yerde bi ışık vardır bi umut vardır..bu umutla dünyaya getirdim ben kuşumu ve inanıyorum ki elimden geldiğince yaşamayı öğreteceğim ona.